Haydns crossover en een nieuwe Bach

Haydns crossover
Het is frappant: Joseph Haydn groeide op zonder één noot Bach te kennen. Het contrapunt-meesterbrein uit Leipzig was namelijk lang onbekend in Wenen. Terwijl Haydn als koorknaap onbeholpen zijn eerste mis op papier zet, schaaft Bach in Leipzig op zijn oude dag aan zijn Kunst der Fuge en Hohe Messe. Wel werd Haydns Sturm-und-Drang-periode omstreeks 1770 geïnspireerd door Bachs tweede zoon, Carl Philipp Emanuel. Een van de sterkste voorbeelden is zijn Symfonie nr. 44, een werk vol droefenis en gejaagdheid, maar met het misschien wel mooiste Adagio uit Haydns pen. In Symfonie nr. 104, Haydns laatste, leveren Engelse doedelzakdeunen en een vurig Balkanorkest een prachtig staaltje achttiende-eeuwse crossover.
 
Een nieuwe Bach
Tussen deze werken van Haydn klinkt een nieuwe Bach-aanwinst: fagottist Sergio Azzolini voegde delen uit Bachs Klavecimbelconcert BWV 1053 en twee cantates bijeen en bewerkte ze tot wat ooit een fagotconcert van Bach geweest moet zijn. Een mooi staaltje hergebruik naar Bachs voorbeeld.