Nachtelijke dansen en serenade

De serenade
De serenade begon als een muzikale groet die ’s avonds onder het raam van een geliefde werd uitgevoerd. Later werd de serenade omgevormd tot een muzikale compositie ter ere van een persoon of heuglijk feit. Het werd een eigen genre, licht van stijl en bedoeld als avondmuziek. Mozart schreef vele serenades, onder andere de Serenata Notturna voor liefst twee strijkorkesten en pauken. Antonín Dvořák componeerde in 1875 een serenade voor strijkorkest.

Nachtelijke dansen
Jean Sibelius maakte voor een toneelstuk getiteld De Dood bijpassende stukken die hij later tot zelfstandige orkeststukken bewerkte. De Canzonetta is een instrumentale liefdesscene uit datzelfde toneelstuk. De eveneens Finse componist Aulis Sallinen liet zich inspireren door twee Spaanse liefdeshelden, Don Juan en Don Quichot. In het eendelige concertino De nachtelijke dansen van Don Juanquijote verwerkte hij zowel Spaanse als Finse dansen.