Beethoven! Ronald Brautigam speelt pianosonates (deel 2)

Ronald Brautigam

Ronald Brautigam, in 2024 geëerd met de Concertgebouw Penning, heeft heel wat voetstappen liggen in de zalen aan de Van Baerlestraat. Het aantal keren dat de pianist er optrad is indrukwekkend. Op het moment van de Penning was de stand 268, en de teller telt sindsdien gestaag door. Tijdens drie middagen in de Kleine Zaal speelt Brautigam een selectie uit Beethovens pianowerken, volgens hem de bijbel voor pianisten. ‘Deze muziek speel ik al erg lang, er is niet zozeer een uitdaging als ik aan zo’n sonate begin, het is eerder genieten. Als ik speel, luister ik mee. Vaak denk ik: wat ongelofelijk mooi is dit, of: wat een vreemde wending! Deze muziek blijft fris, hoe vaak ik haar ook speel, en het blijft een raadsel waarom dat zo is.’

Beethovens pianosonates (middel)

‘In de drie concerten hoor je heel duidelijk de drie perioden waarin je Beethovens oeuvre kunt onderverdelen’, vertelt Ronald Brautigam. ‘Eerst is hij nog de pianist die componeerde, in de tweede periode hoor je het evenwicht daarin en op het eind is er de componist die helemaal niets meer heeft met de piano, maar zich puur richt op de muziek.’ De Sturm-sonate van deze tweede Beethoven-avond beschrijft Brautigam als een experiment, Beethoven experimenteert met de vorm en met wat je allemaal kunt doen op het instrument. De Waldstein-sonate is volgens de pianist een centraal werk, ‘net zoiets als de Eroica-symfonie, daar ontkom je niet aan. In nummer 24,’ zegt hij, ‘hoor je dat Beethoven niet alleen maar een boos en nukkig man was, maar ook heel verliefd kon zijn en zachtaardige muziek kon schrijven.’ Brautigam speelt op een fortepiano. Het is volgens hem belangrijk dat deze werken op een fel klinkend instrument worden uitgevoerd.