Fazıl Say en het Mozarteumorchester in Mozart, Haydn, Schubert en Say

Fazıl Say en het Mozarteumorchester

De virtuoze Fazıl Say is niet alleen pianist, maar ook componist. Hij beweegt zich tussen de Turkse wereld en het Westen, en probeert als het even kan een brug te slaan tussen verschillende culturen. Een paar seizoenen geleden was deze eigenzinnige musicus Spotlight-artiest in Het Concertgebouw. Nu komt hij met het Mozarteumorchester uit Salzburg, een orkest waarvan Mozarts weduwe en zoon de oprichting hebben meegemaakt. Say houdt van het klassieke repertoire, van Mozarts muziek is hij een warm pleitbezorger.

Mozart, Haydn en Schubert

Haydn, Mozart en Beethoven bewonderden elkaars werk, en Schubert was dol op de drie klassieke aartsvaderen. Haydn vond Mozart de grootste componist die hij kende, Mozart noemde hem ‘papa Haydn’. Schubert verzuchtte in zijn dagboek: ‘Onsterfelijke Mozart, hoeveel weldadige uitingen van een licht en beter leven heb je in onze zielen gegrift!’. Dat Schubert een van de kistdragers bij Beethovens begrafenis was, maakt de cirkel rond. Mozarts Pianoconcert nr. 23 kent een bitterzoet Adagio, en midden in de Sturm und Drang van zijn Lamentatione-symfonie citeert Haydn een klaaglied - de wortels van de vroegromantiek lagen duidelijk in de klassieke periode. Schuberts prachtige Tweede symfonie bouwt daarop voort. Say soleert bovendien in een werk van eigen hand: The Moving Mansion. Een rapsodie voor piano en orkest die hij baseerde op een beroemd verhaal over Atatürk, de stichter van het moderne Turkije. Deze natuurliefhebber liet - om een plataan te sparen - een huis een paar meter opschuiven. Intrigerend.