Njioma Chinyere Grevious: ‘Coleridge-Taylor spreekt mijn taal’

‘Naar mijn mening kan Coleridge-Taylors Vioolconcert zich meten met vele vioolconcerten uit die periode. Het is minder bekend, maar het bevat een meeslepende mix van rijke harmonieën, drama, kracht en schoonheid.’

Njioma Chinyere Grevious – die op vierjarige leeftijd viel voor de klank van de viool en zich mede dankzij het enthousiasme van haar moeder als vanzelf ontwikkelde – heeft een zwak voor Coleridge-Taylors Vioolconcert in G, gecomponeerd in 1912. ‘Net als enkele van zijn tijdgenoten, zoals Dvořák, verwerkte Coleridge-Taylor thema’s uit de volksmuziek. Voor mij kan het uitvoeren van zijn concert niet betekenisvoller zijn. Hij verweeft motieven uit Amerikaanse en met name Afro-Amerikaanse muzikale tradities. Daarmee weerspiegelt hij een unieke reis vol vreugde, pijn, beproevingen en triomfen in het streven naar vrijheid voor iedereen.’

Coleridge-Taylors Vioolconcert weerspiegelt een unieke reis vol vreugde, pijn, beproevingen en triomfen

‘Wat Brahms heeft gedaan voor de Hongaarse volksmuziek, Dvořák voor de Boheemse en Grieg voor de Noorse, heb ik geprobeerd te doen voor deze Negro melodies’, zei Coleridge-Taylor zelf over de muziek waarmee hij zich diep verbonden voelde. Het Vioolconcert is zijn laatste grote werk, gecomponeerd voor Maud Powell, de eerste Amerikaanse vioolsolist die ook in Europa naam maakte. 

Grevious groeide in de Verenigde Staten uit tot het boegbeeld van de Afro-Amerikaanse klassieke musici. In de voetsporen van Powell krijgt ook haar carrière in Europa steeds meer vorm.

Njioma Chinyere Grevious © Jiyang Chen

Al die grote vioolconcerten van Beethoven, Brahms en noem maar op zijn schitterend, maar Coleridge-Taylor spreekt mijn taal

Dat Coleridge-Taylor een van de herontdekte componisten van kleur is, geeft voor Grevious een extra lading. ‘Ik ben blij dat er een groeiende belangstelling is voor de werken van componisten van kleur. Als Afro-Amerikaanse violist ben ik bijzonder onder de indruk van Coleridge-Taylor. Meer dan een eeuw geleden herkende hij de verbanden tussen zijn ervaringen als Afro-Britse man en die van ons in Amerika. Hij werd enthousiast ontvangen door Afro-Amerikanen toen hij tussen 1904 en 1910 drie keer door de Verenigde Staten toerde. Tegen die tijd had hij al wereldwijde populariteit verworven dankzij zijn oratorium Hiawatha’s Wedding Feast. Al die grote vioolconcerten van Beethoven, Brahms en noem maar op zijn schitterend, maar Coleridge-Taylor spreekt mijn taal.’