Yeol Eum Son speelt Ravel, Emilia Hoving dirigeert Sibelius 6

Yeol Eum Son speelt Ravel

Fransman Maurice Ravel verwerkte de indrukken die hij opdeed tijdens een tour door Amerika in 1928 in zijn Pianoconcert in G. Na een energieke zweepslag combineert Ravel de Spaanse muziek uit zijn jeugd (zijn moeder was Baskisch), met de Amerikaanse jazz. Het is muziek die niet alleen de oren prikkelt, maar het hele lichaam in beweging brengt. Het tweede deel is van een geheel andere orde: dromerig en sereen. De lange, soms pijnlijk mooie melodie van de piano (later in het orkest, met hoogtepunten in de fluit en de althobo), lijkt boven de walsbegeleiding van de linkerhand ter plekke te ontstaan. Het slotdeel is nog energieker dan de opening en doet er qua virtuositeit nog een schepje bovenop. De jazzinvloeden zijn overvloedig, de ritmiek is stuwend, de harmonieën zijn tintelend. In de handen van de Koreaanse sterpianist Yeol Eum Son wordt dat werelds.

Sibelius 6

De muziek van Jean Sibelius is zoals de Finse natuur: indrukwekkend, grillig, prachtig, maar soms ook desolaat, ijzig en duister. Tussen alle elementen is een sterke samenhang die als een oerkracht over de noten ligt. Sibelius’ Zesde symfonie is minder donker dan zijn andere symfonieën: deze muziek verfrist als koel bronwater, vond hij zelf. Deze symfonie is met zijn introspectieve, pastorale en modale karakter licht en luchtig, en tegelijkertijd even indrukwekkend als een tocht door de Finse natuurpracht.