Het instrument van cellist en componist Paul Hermann wordt speciaal naar Het Concertgebouw gebracht. In het hout staat de Latijnse zin ‘Ego sum anima musicae’ gegraveerd: ik ben de ziel van de muziek.

Hermann was een veelgevraagd musicus in het Europa van het interbellum. Hij studeerde bij Béla Bartók en Zoltán Kodály en werkte samen met vooraanstaande musici van zijn tijd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij in Frankrijk opgepakt en gedeporteerd. Hij keerde niet terug.

Op 15 mei 1944 wist hij vanuit de deportatietrein nog een briefje naar buiten te krijgen. Daarin schreef hij: ‘Doe wat je kunt om mijn instrument te redden.’ Het bericht bereikte zijn zwager in Zuid-Frankrijk, die naar Toulouse reisde, het verzegelde appartement wist open te breken en de cello in veiligheid bracht.

Paul Hermann

Het instrument, een Gagliano-cello uit 1730, was ruim vijftien jaar lang nauw met Hermann verbonden. Na de oorlog raakte het uit beeld, totdat het na een lange zoektocht werd teruggevonden. Tegenwoordig wordt het bespeeld aan de Robert Schumann Hochschule in Düsseldorf. Voor dit concert is het naar Het Concertgebouw gebracht.

In een speciaal voor deze gelegenheid gemaakte video gaat Margriet Vroomans in gesprek met Corrie Hermann (93), zijn dochter. Zij vertelt over haar vader en over wat er in de familie is doorgegeven. Haar herinneringen maken deze geschiedenis concreet en persoonlijk.

Wie verder wil luisteren, kan terecht bij de podcast De verloren cello, gemaakt door KRO-NCRV. Daarin wordt het verhaal uitgebreider verteld, van het briefje uit de trein tot de latere terugkeer van het instrument.

De podcast Ik ben de ziel van de muziek is gemaakt door Margriet Vroomans, Carine Alders en Jesse Borkens en kwam tot stand met steun van het Mondriaan Fonds, Het Concertgebouw Fonds en Entrée. De serie is te beluisteren via NPO Luister en NPO Klassiek.