Lucie Horsch: ‘Ik hou van een relaxte concertsfeer’

‘De Kleine Zaal is een van de heerlijkste zalen om in te spelen. Ik heb er veel fijne concerten mogen geven, uitvoeringen die goed voelden. Toen ik nog een ukkie was, acht of negen, speelde ik er voor het eerst. In de akoestiek zit voor mij de perfecte balans van helderheid en warmte. Iemand vroeg me eens: ben je niet extra zenuwachtig omdat je een thuiswedstrijd speelt? Helemaal niet. De Kleine Zaal is net een bonbondoosje. De Grote Zaal is veel spannender. Eerst die trap, en dan sta ik straks midden op het podium, dat soort dingen schieten dan door mijn hoofd. Toen ik met het Concertgebouworkest mocht optreden, kon ik dat gevoel op een gegeven moment loslaten. In het orkest, waar mijn vader solocellist is, ken ik veel musici, dat voelt vertrouwd. Omdat ik uit een gezin kom waarin iedereen Het Concertgebouw als werkplek kent, voel ik me er thuis.’

Schumann en Bach

‘Toen ik werd uitgenodigd voor deze Spotlight kwam onmiddellijk Schumann in me op, een van mijn lievelingscomponisten. Al zijn muziek is schitterend. Schumann en Bach staan zelden op één programma, dit was mijn kans. Schumann was een groot bewonderaar van Bach, hij heeft ook fuga’s geschreven in de stijl van Bach. Een van de stukken die ik altijd al graag wilde uitvoeren, als pianist: Schumanns Pianokwartet. Ik nodigde klassiek opgeleide musici uit die ook allemaal geïnteresseerd zijn in de historische uitvoeringspraktijk en graag experimenteren, met darmsnaren bijvoorbeeld.’ 

Een levendige dynamiek op het podium kan pas ontstaan wanneer ieder een eigen verhaal heeft

‘Samenspelen met mensen die verschillende dingen doen, verruimt je denken: hoe pak je iets aan? Ik vind musici met uiteenlopende achtergronden en speelstijlen inspirerend. Zij houden me scherp! Tegelijkertijd heb ik zelf sterke overtuigingen. Een levendige dynamiek op het podium kan pas ontstaan wanneer ieder een eigen verhaal heeft. Mijn muzikale ideeën komen veelal voort uit het karakter van mijn instrument. De directheid, de virtuositeit, de klankschoonheid en de expressie van de blokfluit sturen mij een bepaalde kant op.’

Vriendschapsdynamiek

‘Met cellist Nicolas Altstaedt heb ik nog niet eerder samengespeeld, maar we kennen elkaar al wel. Hij, luitist Thomas Dunford en ik komen samen in een puur barokprogramma, dat van Marais via Telemann en Hotteterre naar Bach gaat. Samenspelen in een nieuwe combinatie is altijd erg spannend. Nicolas, Thomas – die ik goed ken – en ik hebben al flink wat wandelingetjes gemaakt door de stad. Langzaamaan kom je iets te weten over elkaars muzikale smaak en denkwijze. Zodra er een vriendschapsdynamiek ontstaat, groeit ook het vertrouwen dat het op het podium wel goed zal komen. Ik hou van een relaxte concertsfeer. In ons barokprogramma, waarin ook duo- en solostukken aan bod komen, zullen we tijdens het concert alle drie op het podium blijven. Het kan zo stijfjes zijn: spelen, afgaan en weer opkomen. Wanneer musici aandachtig naar elkaar luisteren, creëert dat ook een bepaald soort concentratie.’

Oud en nieuw

‘Mijn Spotlight begint met een concert in de VriendenLoterij ZomerConcerten: met het Concertgebouw Chamber Orchestra speel ik Bach. Tijdens het concert met de Nederlandse Bachvereniging in de NTR ZaterdagMatinee klinkt ook veel Bach, naast een nieuw stuk van Mathilde Wantenaar. Bovendien zing ik die middag een kort stuk van haar, Seufzer. Zang: een andere passie van mij. Het liefst voer ik oud en nieuw samen uit in één concert. Je geeft op die manier de oude én de hedendaagse muziek extra betekenis. Wat ik superbelangrijk vind dit seizoen is de Grote Blokfluitdag! Eén groot ontmoetingsmoment waarop de jonge generatie blokfluitisten samenkomt. Iets geven aan de toekomstige spelers vind ik heel fijn. De precieze invulling van deze droom is nog niet in kannen en kruiken, maar hou toch maar alvast de website van Het Concertgebouw in de gaten.’